Ar graidd sioe newydd Meinir i ni yn Ffin y Parc yw'r Cyfarwydd:tywysydd a storïwr, ceidwad traddodiadol straeon, llên a hanes yng Nghymru canoloesol. Gan dynnu ar y traddodiad hwn, mae Meinir yn creu paentiadau lle mae'r ffigur yn cludo ac yn awgrymu stori. Mae nifer o'r gweithiau yn bortreadau, ond maent yn gwrthod hunaniaeth sefydlog neu cyd-destyn echblyg, gan fodoli'n hytrach mewn gofod lle mae'r gorffennol a'r presennol yn cydgyfarfod.
Ochr yn ochr â'r cyfeiriadau diwylliannol hyn, mae'r gwaith yn hynod bersonol. Mae hi'n tynnu ar atgofion, teulu a'r tirwedd. Mae ffigurau cyfoes, yn aml wedi'u tynnu o gylch yr artist ei hun, yn perthyn i'r presennol, tra bod trysorau personol annwyl yn cario olion hanes domestig, llafur ac etifeddiaeth. Mae'r gorffennol yn fyw yn y presennol.
Mae'r arddangosfa'n tynnu ar ffynonellau gan gynnwys y Mabinogion a llyfr Aneirin, traddodiadau gwerin fel y Fari Lwyd, a hanesion protest megis Terfysgoedd Beca. Mae ei chysylltiad dwys a'i adnabyddiaeth o'i diwylliant a'i hanes yn atseinio drwy'r gwaith. Ym mherson y Cyfarwydd, cawn ymgorfforiad cyfareddol o syniad.
Mae gwaith Meinir yn edrych i'r ddau gefeiriad: yn ol at ein hanes a'n breuddwydion, ac allan at y byd a'n gobeithion. Mae Cymru yn haeddu ei lle yn y byd cyfoes, mae ganddi thrysorau a llawer i'w gyfrannu. Ond heb gwerthfawrogiad, o'n etifeddiaeth, a dealltwriaeth o'i effaith arnom, ni fydd ymrwymiad ystyrlon â'r dyfodol yn bosib.
Mae Meinir wedi sefydlu ei hun fel un o leisiau mwyaf nodedig paentio cyfoes yng Nghymru. Cedwir ei gwaith yng nghasgliadau preifat yn rhyngwladol ac mewn casgliadau cenedlaethol gan gynnwys Llyfrgell Genedlaethol Cymru a Phrifysgol Bangor. Mae hi'n enillydd Gwobr Ivor Davies yn Eisteddfod Genedlaethol Cymru.
At the core of Meinir's new show for us at Ffin y Parc is the 'Cyfarwydd': equal parts storyteller and guide, the traditional custodian of story, literature and history in medieval Wales. Drawing on this tradition, Meinir constructs paintings where figures act as conduits of story. Many are portraits, yet resist fixed identity or explicit context, existing instead in a space where past and present converge.
Alongside these cultural references, the work is deeply personal. She draws on memory, family, and landscape. Contemporary figures, often drawn from the artist's own circle are grounded in the present, while collected objects and precious treasured possessions carry traces of domestic history, labour, and inheritance. The past is alive in the present.
The work is full of references and allusions to the Mabinogion and the book of Aneirin, folk traditions such as the Mari Lwyd, and histories of protest including the Rebecca Riots. Her profound connection and familiarity with our culture and history makes the work sing. In the person of the Cyfarwydd, we have a compelling embodiment of an idea.
Meinir's work looks in both directions: back at our history and our dreams, and out into the world and our hopes. Wales deserves a place in the modern world, we have treasures much to contribute. But without an appreciation of our inheritance, and an understanding of how it has made us, there can be no meaningful engagement with the future.
Meinir has established herself as one of the most distinctive voices in contemporary Welsh painting. Her work is held in private collections internationally and in national collections including the National Library of Wales and Bangor University. She is the recipient of the Ivor Davies Prize at the National Eisteddfod of Wales.